درد من حصار برکه نیست,درد من زیستن با ماهیانیست که فکر دریا به ذهنشان خطور نمی کند!
درتصاويرحكاكى شده برسنگهاى تخت جمشيد هيچكس عصبانى نيست/
هيچكس سواربراسب نيست/هيچكس رادرحال تعظيم نمى بينى/
هيچوقت درايران برده دارى مرسوم نبوده/
دربين اين صدهاپيكرتراشيده شده حتى يك تصويربرهنه وجودندارد/
اين آداب اصيل مان است نجابت*قدرت*احترام*مهربانى*
خوشرويى،تقديم ب همه ايرانيان تايادمان باشدك چه بوديم وچه شديم...
به ستاره ها خواهم گفت:
تا آن زمان که سحر میدمد
بر جاده های شبت بتابند تا مسیر آرزوهایت بی نور نماند...
۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۸۷
گاهی خدا درهارو میبنده و پنجره ها رو قفل میکنه!
زیباست اگه فکر کنی شاید بیرون طوفانیه و
خدا میخواد از تو محافظت کنه...!!!
۸۷۸۷۸۷۸۷۸۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷۸۷
گفتم خدایاازهمه دلگیرم.گفت حتی من؟
گفتم نگران روزیم!گفت آن بامن!
گفتم خیلی تنهایم:گفت تنهاترازمن؟
گفتم درون قلبم خالیست:گفت پرش کن ازعشق من!گ
فتم دست نیازدارم:گفت بگیردست من؟
گفتم ازتوخیلی دورم:گفت من ازتو نه؟
گفتم آخرچگونه آرام گیرم؟گفت بایادمن!
گفتم بااین همه مشکل چه کنم؟گفت توکل به من!
گفتم هیج کسی کنارم نمانده!گفت بجزمن!
گفتم خدایاچرا اینقدرمیگویی من؟گفت چون من باتوهستم وتوازمن!!!
كوله بارت بربند،
شايداين ماه خدافرصت نابی باشد,كه به مقصدبرسيم؛
ميشودآسان رفت؛
ميشودكاری كردكه رضاباشداو...
ای سبكبال دراين راه شگرف!دردعاهای قنوت سحرت،درمناجات خدايی
شدنت،هرگزازياد مبر،
من جامانده كه بی حد به دعا محتاجم!
مردم اغلب بی انصاف.بی منطق وخود محورند...!
اگر مهربان باشی تورا به داشتن انگیزه های پنهان متهم می کنند ولی مهربان باش!
اگر شریف ودرستکار باشی فریبت میدهند ولی شریف ودرستکار باش!
نیکی های امروزت را فراموش میکنند ولی نیکوکار باش!
بهترین های خودرا به دنیا ببخش...!
دستهایی که کمک میکنند مقدس ترند از لب هایی که دعا میکنند
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز از شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تما شای نگاهت
یادم آمد که به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب آیینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم
باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم وگشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم
نتوانم......
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت
یادم آمد که دگر از تو جوابی نشندیم
پای در دامن اندوه کشیدم
نرمیدم نگسستم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...!
آن موقع خواهی شنید که هست هست هست........
هرگز به خدا مگو که مشکل بزرگی داری
بلکه به مشکلت بگو که خدای بزرگی داری
حتی اگه همه هم از پیشت برن
یا تو بی هیچکس بری
باز هم تنها نمی مانی
چون او با توست
هیچ یک از ما تنها نمی مانیم
چون او با ماست
لحظات سختی خدا را جستجو کن
لحظات آرامش خدا را مناجات کن
لحظات درد آور به خدا اعتماد کن
و در تمام لحظات خدا را شکر کن
جبران خلیل جبران
